بل

(بَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

(حرف عطف.)

1. بلکه.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(~.)

1. پیشوندی است که بر سر برخی واژه‌ها می‌آید و معنای بسیاری و فراوانی می‌دهد، مانند بُلکامه: یعنی بسیار هوس.
2. در آغاز اسامی خاص می‌آید مانند: بلحسن بوالحسن ابوالحسن. یا در اول اسماء معنی عربی می‌آید مانند: بلعجب ابوالعجب یا بلهوس بوالهوس درمی آید.

اسم

(عا.)

1. چیزی که از روی هوا گرفته شود، گرفتن، چیزی را از روی هوا قاپ زدن.
2. کنایه از: سوءاستفاده کردن از موضوعی.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(~.)

اسم

1. پاشنة پای.

منابع

• فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها

انگلیسی

haply