بهشت

(بِ هِ)

محتویات

جایی خوش آب وهوا و سرسبز و خرم و سرشار از خوبی‌ها و لذت‌ها که پاداش پس از مرگ است، فردوس، جنت، مینو، خلد.

تلفظ کهن و باستانی آن بی هِی شت یعنی مکان سرسبزی که محصور شده باشد، باغچه ای پر از میوه.کلمه منشعب شده از آن اردیبهشت، ماه دوم سال است در این ماه طبیعت جامعی نو به تن میکندو همانند بهشت است.واژه های کهن مضامین بسیار ساده و ابتدایی دارند مانند همین واژه بهشت، در اصل کنایه از فراری دادن پرندگان هنگام بشکوفه نشستن درختان است.