ترانه

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

(تَ نِ)

اوستایی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. تصنیف ؛ قطعه‌ای کوتاه برای خوانده شدن همراه با سازهای موسیقی.
  2. دوبیتی.
  3. تر و تازه.
  4. زیباروی.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین


فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  1. اوستایی تورونه

آوایش[ویرایش]

  1. تَ نِ

اسم[ویرایش]

(موسیقی)

  1. دوبیتی. رباعی. یعنی رباعی. دوبیتی که نام دیگرش رباعی است و از گونه‌های شعر است که دارای چهار مصرع است. در مصرع یکم و دوم و چهارم قافیه است و در سوم لازم نیست، بعضی گویند در مصرع سوم هم باید قافیه باشد و گرنه همان دوبیتی و رباعی است. اهل دانش ملحونات این وزن [رباعی] را ترانه نام کردند.
  2. جوان خوش چهره و شاهد تر و تازه و دارای زیبایی و صاحب کمال. از ریشه‌ی اوستایی «تورونه» به چم خرد، تر و تازه.
  3. نگار و نقش
  4. سدا. صدا. صوت
  5. به اصطلاح اهل نغمه، تصنیفی است که آن سه گوشه داشته باشد هر کدام به گونه‌ای: یکی بیتی و دیگر مدح و یکی دیگر تلا و تلالا. در موسیقی یک قسمت از چهار قسمت نوبت مرتب یعنی تألیف کامل است و آن چهار قسمت قول است و ترانه و فروداشت.
  6. نغمه. سرود. نغمه و خوانندگی و سرود. گونه‌ای از سرود. نغمه و نوا. سرود و اشعار ملی و وطنی، مثال: هر مملکتی ترانه ای ملی دارد. موج از تشبیهات اوست و با فعل‌های گفتن و زدن و بستن و سرودن و سنجیدن و بلند کردن گفته می‌شود.
  7. به چم دهن‌خوانی و طنز و خوش‌طبعی نیز هست.
  8. شوخی و بذله و طعنه.
  9. بدخویی. حیله‌وری. حیله‌گری.
  10. بعضی این واژه را بضم یکم کوتاه شده‌ی تورانه دانند یعنی خوبان منسوب به توران
  11. نام دختر ایرانی

برگردان‌ها[ویرایش]

ایتالیایی

اسم[ویرایش]

canzone

انگلیسی
song