دری

(دُ رِّ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

(ص نسب.)

1. روشن، درخشنده، درخشان.

منابع

• فرهنگ لغت معین

وری (دَ. وَ)

اسم مرکب

(عا.)

1. سخنان بیهوده، حرف‌های بی سر و ته.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(دَ)

(ص نسب.)

1. درباری، منسوب به دربار.
2. زبانی دنبالة دری قدیم که در عهد ساسانیان به موازات «پهلوی» رایج بود و پس از اسلام زبان رسمی و متداول ایران گردید.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(~.) (ص نسب.) منسوب به دره (کوه)

1.  : کبک د

ریشه

منابع

• فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها

انگلیسی

shutter

• gossip
• tattle
• flap
• drivel
• french door