دندان

(دَ)

محتویات

۱ فارسی

[ویرایش] فارسی

[ویرایش] ریشه‌شناسی

پهلوی

[ویرایش] اسم

بخش سخت و محکم در دهان جانوران که عمل جویدن را انجام می‌دهد. ؛~ کسی گیر کردن کنایه از: عاشق یا خواهان شدن. ؛ ~ تیز کردن کنایه از: آماده یا خواستار به دست آوردن چیزی شدن. ؛ ~روی جگر گذاشتن کنایه از: شکیبایی کردن. ؛~ کندن (کشیدن)

کنایه از: صرف نظر کردن، قطع علاقه کردن.

[ویرایش] منابع

فرهنگ لغت معیندندان (جمع دندان‌ها)

دندان
ساختار سخت آهکی در دهان بسیاری از جانوران مهره‌دار که به طور کلی برای خوردن به کار می‌رود.

[ویرایش] آوایش

[dænˈdɒn]، /دَندان/

[ویرایش] برگردان‌ها

برگردان‌ها

آلمانی: Zahn ^de
ارمنی: ատամ ^hy
اسپانیایی: diente ^es
اسلواکیایی: zub ^sk
انگلیسی: tooth ^en
ایتالیایی: dente ^it
پرتغالی: dente ^pt
تاجیکی: дандон ^tg
ترکی استانبولی: diş ^tr
چکی: zub ^cs
روسی: зуб ^ru
زازاکی: dından ، dıdan ، dıdon ، dındon ، dendan
عبری: ^he שן (shén)

عربی: ^ar throat
فرانسوی: dent ^fr
هلندی: tand ^nl
یونانی: δόντι ^el

ایتالیایی

[ویرایش] اسم

dente

انگلیسی: tooth

دندان

محتویات

[ویرایش] فارسی

[ویرایش] ریشه‌شناسی

[ویرایش] اسم

[ویرایش] منابع

[ویرایش] آوایش

[ویرایش] برگردان‌ها

[ویرایش] اسم

ابزارهای شخصی

گویش‌ها

فضاهای نام

جستجو

عملکردها

بازدیدها

گشتن

جعبه‌ابزار

زبان‌های دیگر