زبان

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

(زَ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. زفان. زوان:
  2. عضوی عضلانی ماهیچه‌ای و متحرک در دهان که از آن برای چشیدن مزه‌ها، بلع غذا و حرف زدن استفاده می‌شود.
  3. مجموعة نشانه‌های آوایی و خطی که برای بیان اندیشه و برقراری ارتباط به کار می‌رود.
  4. مجموعة رمزها و نشانه‌هایی که برای یک معنی خاص به کار می‌رود.
  5. نوعی شیرینی که شبیه به زبان

استعاره[ویرایش]

  1. ~ کسی مو در آوردن کنایه از: از شدت تکرار کردن یا بسیار گفتن، به جان آمدن. ؛ ~ را گاز گرفتن پس گرفتن سخن. ؛ ~ زرگری زبانی غیرمعمول و تصنعی.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

اسم[ویرایش]

  1. زبان

آوایش[ویرایش]

[zæbɑːn]

برگردان‌ها[ویرایش]

ایتالیایی

اسم[ویرایش]

lingua

اسم[ویرایش]

linguaggio

انگلیسی
tongue