زدن

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

(زَ دَ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

مصدر متعدی[ویرایش]

  1. کوفتن، آسیب رساندن.
  2. یورش بردن، حمله کردن.
  3. دزدیدن.
  4. ضرب سکه.
  5. چیره شدن.
  6. برابری کردن.

(عا.)

  1. نامیزان بودن، درست نبودن.

مصدر لازم[ویرایش]

  1. ضربان یافتن: زدن دل.
  2. الصاق کردن، چسباندن.
  3. قرار دادن، نصب کردن.
  4. نواختن آلات موسیقی.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین


آوایش[ویرایش]

  1. زَ دَ

فعل[ویرایش]

نواختن

برگردان‌ها[ویرایش]

ایتالیایی

فعل[ویرایش]

colpire

sbattere

فعل[ویرایش]

omettere

انگلیسی
whack