و

(~.)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

حرف

در آغاز لفظ جلاله (الله)

1. برای قسم به کار رود.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(~.)

ریشه‌شناسی

• پهلوی

(حر رب، عطف)

1. حرف عطف است و آن دو کلمه یا دو جمله را به هم پیوند دهد و آن به معانی ذیل آید:

(معیت و مصاحبت)

1. با.

(حالیه)

1. حال آن که، در صورتی که.
2. با آن که با وجودی که.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(واو معدوله)

1. از نظر دستوری واوی است که در عهد ما نوشته می‌شود ولی خوانده نمی‌شود: خواب، خواهش، خویش، خویشتن. اما در زمان قدیم آ ن را تلفظ می‌کردند و چون در هنگام تلفظ از ضمه به فتحه عدول می‌کردند آن را واو معدوله نامیده‌اند. لازم به توضیح است که همیشه پیش از واو معدوله حرف «خ» و بعد از آن یکی از حروف «د، ر، ز، س، ش، ن، و، ه، ی» واقع می‌شود.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(وَ)

حرف

اض.)

1. مقابله را رساند، مقابل، برابر.

منابع

• فرهنگ لغت معین

حرف

1. سی امین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد برابر با عدد ۶ می‌باشد.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(~.)

قید

1. خاصه، مخصوصاً.

منابع

• فرهنگ لغت معین

file:Flag of Iran.svg|40px]] [[فارسی

حرف

1. حرف سی ام از الفبای فارسی

حرف ربط

1. حرف ربطی که دو کلمه یا دو جمله را بیکدیگر پیوند دهد.

ضمیر

1. مخفف او

1. مثال:«ورا دیدم.»

file:Flag of Saudi Arabia.svg|40px]] [[عربی‌

حرف

1. حرف بیست و هفتم از حروف عربی‌

حرف ربط

1. حرف ربطی که دو کلمه یا دو جمله را بیکدیگر پیوند دهد.

file:Flag of Afghanistan.svg|40px]] [[پشتو

حرف

1. حرف سی‌ و هشتم از الفبای پشتو

file:Flag of Pakistan.svg|40px]] [[اردو

حرف

1. حرف سی‌ و سوم از اردو

حرف ربط

1. حرف ربطی که دو کلمه یا دو جمله را بیکدیگر پیوند دهد.

برگردان‌ها

ایتالیایی

حرف ربط

e