کر

فارسی

آوایش

1. کَ

ریشه‌شناسی

• پهلوی

صفت

1. ناشنوا.

منابع

• فرهنگ لغت معین

آوایش

1. کُ

ریشه‌شناسی

• فرانسوی

اسم

1. گروهی آوازه‌خوان که آواز گروهی اجرا می‌کنند.

منابع

• فرهنگ لغت معین

آوایش

1. کَ رّ

ریشه‌شناسی

• عربی

اسم

1. پیمانه‌ای برای آب که در اصطلاح شرع هر یک از طول و عرض و عمق آن سه وجب و نیم باشد.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(~.)

مصدر لازم

1. حمله کردن به دشمن در جنگ.

منابع

• فرهنگ لغت معین

آوایش

(کُ رُ)

ریشه‌شناسی

• عربی

اسم

1. زور، توان، قوت.

منابع

• فرهنگ لغت معین

بختیاری

آوایش

1. کُ

اسم

1. پسر