آبخور
فارسی
[ویرایش]فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- فارسی
آوایش
[ویرایش]- /آب/خُور/
اسم مرکب
[ویرایش]
آب خور
- (قدیم): سرچشمه و محلی که از آن جا آب برگیرند و بنوشند، آبشخور.
- (کشاورزی): میزان قابلیت زمین برای جذب آب.
کنایه
[ویرایش]
- قسمت، نصیب.
- موی اضافی سبیل.
برگردانها
[ویرایش]| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ لغت معین
- فرهنگ بزرگ سخن