آتِل

فارسی

ریشه لغت

• دهش‌شده به فرانسوی: آتل

آوایش

• /آتِل/

اسم

آتل

1. مترادف مضارع پریدن در فارسی، بپر.
2. مترادف «ایل اسب‌داران» یا «ایل سوارکاران» در فارسی.

کهن‌واژه

1. آتل ممکن است در زبان معیار باستان بصورت آت - ائل قابل تجزیه باشد و معنی آن همان دو مورد زبان بهاری بوده که در ساختار جمله تفکیک می‌شوند.

منابع

• فرهنگ شمس