پرش به محتوا

آموز

از ویکی‌واژه

فارسی

ریشه لغت

فارسی

آوایش

/آموز/

اسم

آموز

آموز بن مضارع فعل آموختن است.
جزء پسین بعضی از کلمه‌های مرکّب، به معنی آموخته: دست‌آموز، دانش‌آموز.
جزء پسین بعضی از کلمه‌های مرکّب به معنی یاد دهنده: ادب‌آموز.

برگردان‌ها

ترجمه
انگلیسی: unapt trainee student self taught schoolmate pupil pet novice midshipman grader proselyte		minx lapdog cosset cade recruit caddie pekingese pekinese bunny catechumen extracurricular

منابع

فرهنگ بزرگ سخن

برگرفته از «https://fa.wiktionary.org/w/index.php?title=آموز&oldid=893026»