اخطاء

(اَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر لازم

1. خطا کردن، اشتباه کردن.

مصدر متعدی

1. منسوب به خطا کردن، خطا گرفتن بر کسی.

منابع

• فرهنگ لغت معین