اذناب

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اَذناب/

اسم مرکب

اذناب (قدیم)‎

1. زیردستان، کنیزان، بندگان. جمع ذَنَب.
2. دُم‌ها، دنبال‌ها. گوشه و کنار، اطراف.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین