اربطه
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- عربی
آوایش
[ویرایش]- /اَربِطِه/
اسم
[ویرایش]
اربطه (قدیم)
- کاروانسراها. مکانهایی برای توقف یا اقامت صوفیان، دانشمندان، و مانند آنها. جمع رباط.
- شهری آبادان دیدم، با قصرها و بازارها و مساجد و اربطه که آن را حدّ و وصف نتوان کرد. «ناصرخسرو»
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین