ارفع

فارسی

ریشه‌ لغت

• عربی

آوایش

• /اَرفَع/

صفت

ارفع (قدیم)‎

1. بلندتر، رفیع‌تر. بلندترین، رفیع‌ترین. و به مجاز ارجمند.

   پایه آدمی ارفع است از سماوات. «سیدقطب»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین