اسبله

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /اِسبِله/

اسم

اسبله (جانوری)‎

1. نوعی ماهی خوراکی ریش‌دار در دریای خزر.
2. جزو ماهیان فلس‌دار حلال گوشت بحر خزر است. ماهی‌ای است بزرگ و سر برهنه که دهانی فراخ دارد و ریشو میباشد و دو ردیف دندان در دهان دارد؛ اسبیله، اسبیلی.
3. در مازندرانی «اسپله»، شاید از یونانی باستان ἄσπαλος یا به عکس یونانی از ایرانی باستان.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین