پرش به محتوا

استادگی

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه‌ لغت

[ویرایش]
  • فارسی

آوایش

[ویرایش]
  • /اِستادگی/

حاصل مصدر

[ویرایش]

استادگی (قدیم)

  1. ایستادگی.
    هر که بال و پر چو سرو از همّت بالا کند/ سَیر با استادگی در عالم بالا کند. «صائب تبریزی»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن