پرش به محتوا

استانیدن

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه‌ لغت

[ویرایش]
  • فارسی

آوایش

[ویرایش]
  • /اِستانیدَن/

مصدر فعل متعدی

[ویرایش]

استانیدن (قدیم)‎

  1. ایستادن.
    مرکب استانید پس آواز داد/ آن سلام و آن امانت باز داد. «مولوی»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن
برگرفته از «https://fa.wiktionary.org/w/index.php?title=استانیدن&oldid=892082»