پرش به محتوا

استاکار

از ویکی‌واژه

فارسی

ریشه‌ لغت

فارسی

آوایش

/اِستا/کار/

اسم مرکب

استاکار (گفتگو)‎

استادکار.
ما هنوز در مرحله آزمایشیم ... با چهل و پنج کارگر و دو استاکار و یک مهندس. «به‌آذین»

منابع

فرهنگ بزرگ سخن

برگرفته از «https://fa.wiktionary.org/w/index.php?title=استاکار&oldid=892011»