استبداد
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- عربی
آوایش
[ویرایش]- /اِستِبداد/
اسم مرکب
[ویرایش]
استبداد (سیاسی)
- حکومتِ مطلقه فردی یا جمعی، که در آن، اکثریتِ مردم در اداره امور کشور نقشی ندارند و تصمیماتِ فرد یا گروه خاص به عنوان قانون اجرا میشود.
- مطابق رأی و نظر خود عمل کردن؛ خودرأیی.
- خود رأی بودن. فرمانروایی مطلق یک حزب.
- ظلم و تعدی.
واژههای مشتق شده
[ویرایش]
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین