پرش به محتوا

استبقا

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه‌ لغت

[ویرایش]
  • عربی

آوایش

[ویرایش]
  • /اِستِبقا/

اسم مصدر

[ویرایش]

استبقا (قدیم)

  1. باقی‌گذاشتن، نگهداشتن.
    استبقای عطا و موهبت. «بهاء‌الدین منشی»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن