استردن

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /اِستُردَن/

مصدر فعل متعدی

استردن

1. بُن ماضی استر؛ ستردن، تراشیدن، تراشیدن موی. پاک کردن، محو ساختن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین