استسعاد

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِستِسعاد/

اسم مصدر

استسعاد (قدیم)‎

1. خوشبختی، سعادت. نیکبخت شدن.‌نیکبختی خواستن. مبارک شمردن. یاری خواستن.

   او را قرین کامیابی و استسعاد نموده. «شیرازی»

واژه‌های مشتق شده

• استسعاد یافتن

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن