استصحاب

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• اِستِصحاب/

اسم مصدر

استصحاب (فقه)‎

1. صحیح پنداشتن چیزی که در گذشته یقینی بوده، ولی اکنون مورد تردید است، مانند زنده دانستن کسی که مدتی است به سفر رفته و خبری از او نیست.
2. (قدیم)‎: به هم صحبتی و‌ همراهی و دوستی دعوت کردن. به همراهی خواستن.‌ یاری خواستن. با خود داشتن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین