استطراف

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِستِطراف/

اسم مصدر

استطراف (قدیم)‎

1. تعجب کردن. شگفتی، تعجب. نو شمردن، تازه و نو یافتن.

   استحلایی که مذاق همه را از خواندن آن حاصل آمد، عبارت کم کنم و استطرافی که این‌ نمط را نمودند، باز نمایم.‌«وراوینی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین