پرش به محتوا

استغاثه‌گر

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه لغت

[ویرایش]
  • (فارسی/عربی)

آوایش

[ویرایش]
  • /اِستغاثه/گَر/

صفت

[ویرایش]

استغاثه‌گر

  1. ویژگی آنکه یا آنچه دیگران را به یاری می‌طلبد. یاری جوینده.
    می‌کوشید تا صدایش نیرومند و در عین حال استغاثه‌گر باشد. «اسلامی ندوشن»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن