استفاضه

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِستِفاضِه/

اسم مصدر

استفاضه (قدیم)‎

1. فیض بردن، طلب فیض کردن، بهره‌مند شدن.

   برای استفاضه به محضر پُر افاضه درس ... می‌رفتم. «دهخدا»

2. عطا خواستن.
3. فاش و منتشر شدن خبر.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین