استقرایی
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- (فارسی/عربی)
آوایش
[ویرایش]- /اِستِقرایی/
صفت نسبی
[ویرایش]
استقرایی
- منسوب به استقرا.
- تحقیق استقرایی، حکم استقرایی، شیوه استقرایی.
- حوزه: (ریاضی): مربوط به استقرا.
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سحن
«استقرایی» همارزِ «inductive 1»؛ منبع: گروه واژهگزینی و زیر نظر حسن حبیبی، دفتر پنجم، فرهنگ واژههای مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۷۶-۴