استمگر

فارسی

ریشه لغت

• پارسی باستان

آوایش

• /اِستَمگر/

صفت

استمگر (قدیم)‎

1. ستمگر.

   آخر دیری نماند اِستمِ اِستمگران/ زانکه جهان آفرین دوست ندارد ستم. «منوچهری»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن