استنکار

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِستِنکار/

اسم مصدر

استنکار (قدیم)‎

1. منکر شناخت کسی یا چیزی شدن، انکار کردن. نشناختن.

   آن منحوس ... از استکبار و استنکار برخلاف دین حنیفی، خطبه فرعونی خواند. «آقسرایی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین