پرش به محتوا

استوار داشتن

از ویکی‌واژه

فارسی

ریشه لغت

فارسی

آوایش

/اُستُوار/داشتن/

مصدر فعل متعدی

استوارداشتن

راست و درست پنداشتن، باور کردن.
مورد اعتماد قرار گرفتن، اعتماد داشتن، اعتماد کردن.

منابع

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین

برگرفته از «https://fa.wiktionary.org/w/index.php?title=استوار_داشتن&oldid=896027»