استوار کردن

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /اِستُوار/کردن/

مصدر فعل متعدی

استوارکردن

1. محکم کردن، استحکام بخشیدن.
2. (قدیم)‎: بستن، مسدود کردن. تأیید کردن، تصدیق کردن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن