استوای فلکی
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- (فارسی/عربی)
آوایش
[ویرایش]- /اُستُوای/فَلَکی/
اسم مرکب
[ویرایش]
استوایفلکی (نجوم)
- دایره عظیمهای از کُره آسمان که بر محور زمین عمود است و آسمان را به دو نیم کُره شمالی و جنوبی تقسیم میکند. معدلالنهار، استوای سماوی، استوای آسمانی.
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن