استیزه

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /اِستِیزِه/

اسم مصدر

استیزه (قدیم)‎

1. جنگ، لجبازی.‌ ستیز.

   آن متافق با موافق در نماز/ از پی استیزه آید، نی نیاز. «مولوی»

2. در گویش تونی؛ صفت. اِستیِزَه: جنگ، لجبازی

صفت

1. عناد، خصومت. جنگ. خشم، غضب.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین