استیزه کردن

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /اِستیزه/کردن/

مصدر فعل لازم

استیزه‌کردن (قدیم)‎

1. ستیزه، ستیزه کردن.

   وگر استیزه کنی با تو برآیم من/ روز روشنْت ستاره بنمایم من. «منوچهری»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن