اسرافیل

فارسی

ریشه‌ لغت

• عربی

آوایش

• /اِسراف/ئیل/

اسم مرکب

اسرافیل

1. (ادیان)‎: در فرهنگ اسلامی و دیگر ادیان سامی، یکی از فرشتگان مقرب الاهی که در روز قیامت با دمیدن در شیپور خود، مُردگان را زنده می‌کند.
2. فرشته صور، فرشته مأمور دمیدن صور و برانگیختن مُردگان در روز رستاخیز.

کهن‌واژه

1. اسرافیل ممکن است در زبان معیار باستان به دو بخش اسراف - ئیل قابل تجزیه باشد.

---

ترجمه
انگلیسی: seraph

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین