اسم رمز
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- (فارسی/عربی)
آوایش
[ویرایش]- /اسم/رَمز/
اسم مرکب
[ویرایش]
اسمرمز
- اسم شب.
- حوزه: [رایانه و فنّاوری اطلاعات]: رمزی برای شناساندن کاربر به سامانۀ رایانهای تا کاربر بتواند به سامانۀ دستیابی داشته باشد.
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/
«اسم رمز» همارزِ «password»؛ منبع: گروه واژهگزینی و زیر نظر حسن حبیبی، دفتر دوم، فرهنگ واژههای مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ۹۶۴-۷۵۳۱-۳۷-۰