اسیر

فارسی

اسیران تحت‌الحفظ بسوی قربانگاه

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: اَسیر

آوایش

• /اَسِیر/

صفت

اسیر

1. آنکه در دست دشمن گرفتار است، یا توانایی رها شدن از موقعیت نامطلوب و نامناسبی که در آن است، ندارد. جمع: اسراء، اسیران.

کهن‌واژه

1. اسیر ممکن است در زبان معیار باستان به دو بخش اَ - سیر قابل تجزیه است، و به معنی پایین کشیدن تلویحاً پایین کشیدن شلوار است.

واژه‌های مستق شده

1. اسیری، اسیرک، اسیر و عبیر، اسیر خاک، اسیر شدن، اسیر کردن

---

منابع

• فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن