اشکل

فارسی

ریشه لغت

• ایرانی

آوایش

• /اِشکَل/

اسم

اِشکَل

1. پای‌بند ستور، ریسمانی که بر زانوی شتر بندن. تا فرا. نکند.
2. اسبی که دست را و پای چپش سفید باشد.

صفت

اَشکَل (قدیم)‎

1. مشابه، مشابه‌تر، مانند. خوشگل‌تر، خوش صورت. دشوارتر، سخت تر، مشکل
2. آن که در وی سرخی و سفیدی با هم آمیخته باشد.
3. کسی که در سفیدی چشمش اندکی سرخی باشد.
4. مکر، حیله.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین