اشن

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /اَشَن/

صفت

اشن (قدیم)‎

1. ویژگی جامه‌ای که وارونه بر تن می‌کردند.
2. جامه وارو، جامه‌ای که وارو به تن کرده باشند.
3. نورس (خربزه و مانند آن). نوباوه.

پسوند

اِشن

1. (قدیم)‎: شن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین