اشکاری

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /اِشکاری/

صفت نسبی

اشکاری (قدیم)‎

1. منسوب به اشکار؛ جانوری که آن را شکار می‌کنند.

   شیر دنیا جویَد اشکاری و برگ/ شیر مولیٰ جویَد آزادی و مرگ. «مولوی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن