اشکن

فارسی

ریشه لغت

• ایرانی

آوایش

• /اِشکَن/

اسم

اشکن (قدیم)‎

1. بن مضارعِ اشکستن. شکستن. شکن، چین و شکن.
2. جزء پسین بعضی از کلمه‌های مرکب: سپاه اشکن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین