اضائت

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِضائَت/

اسم مصدر

اضائت (قدیم)‎

1. روشن شدن. روشن کردن، روشنی کردن. اضائة.

   چو طبع روشنش را در اضائت منقبت گویم/ به چشمم تاب خورشید درخشان مستعار آید. «قاآنی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین