اضاعت

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: ازاعت

آوایش

• /اِضاعَت/

اسم مصدر

اضاعت (قدیم)‎

1. ضایع کردن، تلف کردن، تباه ساختن. اضاعة.

   گماشتگان تو در اضاعت مال رعیت، دست ... گشاده‌اند. «وراوینی»

2. بسیار شدن آب و زمین کسی.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین