اطایب

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اَطایِب/

صفت

اطایب (قدیم)‎

1. برگزیده‌ترین و بهترین‌های چیزی. جمع اطیب.

   افواه جهانیان را به اطایب ذکرِ مناقب و مآثر خداوند ... مشرّف داراد. «وراوینی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن