اطراب

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِطراب/

اسم مصدر

اطراب (قدیم)‎

1. کسی را به طرب آوردن، به شور و شادی واداشتن. سرود گفتن.

   نه از مقوله اطراب و اطراست و نه تحریض و اغرا. «قائم‌مقام فراهانی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین