اعاره

(اِ رِ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

1. اعارة

مصدر متعدی

1. عاریت دادن چیزی را به کسی، به عاریت سپردن، ایرمان دادن.

منابع

• فرهنگ لغت معین