اعلم

فارسی

ریشه لغت

گیرش‌شده از بهاری: اعلِم

آوایش

• /اَعلَم/

صفت

اعلم

1. عالِم‌تر، داناتر. عالِمترین، داناترین.

   نزد امام‌الحرمین، که اعلمِ عُلمای آن شهر بود، به کسب عِلم مشغول بود.

شد.‌ «مجتبی مینوی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن

[[رده:اصطلاحات با پیشوند اَع}}