اعیان

فارسی

ریشه لغت

گیرش‌شده از بهاری: ایان

آوایش

• /اَعیان/

اسم

اعیان

1. بزرگان، بلندپایگان. جمعِ عین.
2. (گفتگو)‎: آنکه رفتار و اخلاق چون اشراف از خود نشان میدهد.
3. (گفتگو)‎: بزرگ، بلندپایه، از طبقه اشراف.
4. (حقوق)‎: بناها. ساختمان‌ها، مصالح ساختمانی. اعیانی.
5. (فلسفه)‎: چیزهایی که بطور مادی وجود دارد، موجودات خارجی (خارج از ذهن).

واژه‌های مشتق شده

• اعیان ثابته، اعیان زاده، اعیان نشین، اعیانیت

---

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین